سیاهی لشگر به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت سی و هفتم :
زیپ پافرم رو بستم و به سمت مخالف حرکت کردم.
یه نگاهم به دور و اطرافم انداختم تا راهم رو گم نکنم.
هرچقدر سعی می‌کردم از یادم ببرم که چه اتفاقایی افتاده نمی‌شد.
شب که دورم خالی می‌شد یه جوری بهم فشار می‌اومد و بغض تو گلوم می‌نشست که حس می‌کردم نترکه خفه می‌شم.
انگار حتی نای گریه هم نداشتم...
بی‌حس به آینده‌ای که به فنا رفته بود نگاه می‌کردم و هیچ‌کاری از دستم برنمی
لطفا صبر کنید...
ɳαωเ
1سلام. مگ نیهان و محمد تو کلانتری با هم بحث نکردن پس چرا اینجا ک همو دیدن اصلا اشاره ای ب اونجا نکردن؟؟!